Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ρίψασπις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ρίψασπις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

21η Νοεμβρίου γιορτάζει μόνο ο ήρωας, όχι ο πράκτωρ ή ο προδότης

1
γράφει ο Νίκος Β.

Σήμερα 21 Νοεμβρίου εορτάζει ο ελληνικός στρατός και η ελληνική πολεμική αρετή. Επίκαιρη λοιπόν θα μπορούσε να είναι η συζήτηση για τον πολεμιστή ήρωα καθώς και τον πολεμιστή προδότη. Πώς όμως σκέφτεται ένας προδότης πριν περάσει το όριο και ενταχθεί στο αντίπαλο στρατόπεδο; Ποιά είναι η δύναμη που τον σπρώχνει στην προδοσία; Είναι μήπως η ισχύς του αντιπάλου, η ματαιότητα της αντίστασης όταν ο πόλεμος έχει κριθεί, η δειλία του χαρακτήρος του, ή η φοβία για την ζωή του κατά την διάρκεια του πολέμου; 'Η μήπως κάτι άλλο πιο άθλιο και ευτελές;

Για να απαντήσουμε πρέπει να διασαφηνιστούν οι όροι του ρίψασπι, του πράκτορα και του προδότη. Διαφορετικό είναι να καταθέτεις τα όπλα κατά την έκβαση της μάχης (ρίψασπις), άλλο να υποκρίνεσαι και να προκαλείς συστηματικά δολιοφθορές στην παράταξή σου (πράκτορας) και άλλο να περνάς συνειδητά στο αντίπαλο στρατόπεδο (προδότης).

Αναμφίβολα οι ριψάσπιδες είναι περισσότεροι από τους προδότες και τους πράκτορες και καταλήγουν συνήθως αιχμάλωτοι πολέμου. Η γνώμη μου είναι πως ο ανθρωπισμός ταιριάζει απέναντι στον ρίψασπι δηλαδή αυτόν που παραδόθηκε εξαιτίας του φόβου του ή της ματαιότητας της αντίστασης. Δεν μπορούν όλοι να είναι ήρωες και απαρνητές της ζωής τους, ιδιαίτερα όταν η αντίσταση στον εχθρό αποβαίνει μάταια. Πρόσφατο πολιτικό παράδειγμα είναι ο χρυσαυγίτης E. Μπούκουρας.