γράφει ο Νίκος Β.
Σήμερα 21 Νοεμβρίου εορτάζει ο ελληνικός στρατός και η ελληνική πολεμική αρετή. Επίκαιρη λοιπόν θα μπορούσε να είναι η συζήτηση για τον πολεμιστή ήρωα καθώς και τον πολεμιστή προδότη. Πώς όμως σκέφτεται ένας προδότης πριν περάσει το όριο και ενταχθεί στο αντίπαλο στρατόπεδο; Ποιά είναι η δύναμη που τον σπρώχνει στην προδοσία; Είναι μήπως η ισχύς του αντιπάλου, η ματαιότητα της αντίστασης όταν ο πόλεμος έχει κριθεί, η δειλία του χαρακτήρος του, ή η φοβία για την ζωή του κατά την διάρκεια του πολέμου; 'Η μήπως κάτι άλλο πιο άθλιο και ευτελές;
Για να απαντήσουμε πρέπει να διασαφηνιστούν οι όροι του ρίψασπι, του πράκτορα και του προδότη. Διαφορετικό είναι να καταθέτεις τα όπλα κατά την έκβαση της μάχης (ρίψασπις), άλλο να υποκρίνεσαι και να προκαλείς συστηματικά δολιοφθορές στην παράταξή σου (πράκτορας) και άλλο να περνάς συνειδητά στο αντίπαλο στρατόπεδο (προδότης).
Αναμφίβολα οι ριψάσπιδες είναι περισσότεροι από τους προδότες και τους πράκτορες και καταλήγουν συνήθως αιχμάλωτοι πολέμου. Η γνώμη μου είναι πως ο ανθρωπισμός ταιριάζει απέναντι στον ρίψασπι δηλαδή αυτόν που παραδόθηκε εξαιτίας του φόβου του ή της ματαιότητας της αντίστασης. Δεν μπορούν όλοι να είναι ήρωες και απαρνητές της ζωής τους, ιδιαίτερα όταν η αντίσταση στον εχθρό αποβαίνει μάταια. Πρόσφατο πολιτικό παράδειγμα είναι ο χρυσαυγίτης E. Μπούκουρας.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρυσοβαλάντης αλεξόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρυσοβαλάντης αλεξόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Λάρ'σα σε είδα και λαχτάρησα
γράφει ο Νίκος Β.
Τολμώ να παρατηρήσω από την προσωπική μου πείρα πως ο θεσσαλικός κάμπος δεν φημίζεται για τα "παλικάρια" του. Στην Λάρισα είναι κοινό μυστικό πως το χρήμα δεν λείπει αφού οι κάτοικοι κατά κανόνα είναι διπλο-εισοδηματίες από παράλληλη εκμετάλλευση, συνήθως αγροτική. Ίσως έχετε παρατηρήσει πως στη Λάρισα οι πιστωτικές κάρτες σπάνια γίνονται δεκτές στα καταστήματα, ακόμα και στα πρατήρια βενζίνης, αντίθετα το μετρητό είναι "εκ των ων κου άνευ". Το βιοτικό επίπεδο είναι φανερά υψηλότερο από τις άλλες ελληνικές πόλεις, ακόμα και τις καθημερινές η νυχτερινή ζωή είναι πραγματικό φαινόμενο. Η Λάρισα άλλωστε κατέχει το πανελλήνιο ρεκόρ των μπαρ με "επαγγελματική γυναικεία συντροφιά". Ως εκ τούτου στον θεσσαλικό κάμπο ευδοκιμεί το ίδιον όφελος, φυσικά υπάρχουν πάντοτε οι εξαιρέσεις. Θα περίμενε κανείς και ο Χρυσοβαλάντης Αλεξόπουλος να αποτελούσε εξαίρεση καθ'ότι παλαιός χρυσαυγίτης. Η σημερινή του πράξη όμως τον διαψεύδει πανηγυρικά. Μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για λιποψυχία του;
Μπορούμε να τον ψέξουμε για την αποστασία του; Μπορούμε να τον στιγματίσουμε ως εφιάλτη του εθνικισμού, λιποτάκτη του αγώνα κατά της χούντας;
Τολμώ να παρατηρήσω από την προσωπική μου πείρα πως ο θεσσαλικός κάμπος δεν φημίζεται για τα "παλικάρια" του. Στην Λάρισα είναι κοινό μυστικό πως το χρήμα δεν λείπει αφού οι κάτοικοι κατά κανόνα είναι διπλο-εισοδηματίες από παράλληλη εκμετάλλευση, συνήθως αγροτική. Ίσως έχετε παρατηρήσει πως στη Λάρισα οι πιστωτικές κάρτες σπάνια γίνονται δεκτές στα καταστήματα, ακόμα και στα πρατήρια βενζίνης, αντίθετα το μετρητό είναι "εκ των ων κου άνευ". Το βιοτικό επίπεδο είναι φανερά υψηλότερο από τις άλλες ελληνικές πόλεις, ακόμα και τις καθημερινές η νυχτερινή ζωή είναι πραγματικό φαινόμενο. Η Λάρισα άλλωστε κατέχει το πανελλήνιο ρεκόρ των μπαρ με "επαγγελματική γυναικεία συντροφιά". Ως εκ τούτου στον θεσσαλικό κάμπο ευδοκιμεί το ίδιον όφελος, φυσικά υπάρχουν πάντοτε οι εξαιρέσεις. Θα περίμενε κανείς και ο Χρυσοβαλάντης Αλεξόπουλος να αποτελούσε εξαίρεση καθ'ότι παλαιός χρυσαυγίτης. Η σημερινή του πράξη όμως τον διαψεύδει πανηγυρικά. Μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για λιποψυχία του;
Μπορούμε να τον ψέξουμε για την αποστασία του; Μπορούμε να τον στιγματίσουμε ως εφιάλτη του εθνικισμού, λιποτάκτη του αγώνα κατά της χούντας;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

